Vrouw met zonnebril

Dit portret uit 2016 is gemaakt met een inkjet printer, de drager is aluminium. Toch is het een unicum. 

Julian Opie (Londen 1958) heeft wat je kunt noemen een minimalistische benadering van de werkelijkheid. Hij schematiseert objecten, architectuur, mens- en dierfiguren en landschappen tot in het uiterste. In het begin van zijn carrière maakte hij grote bontgekleurde stalen objecten zonder enige functie, fotocollages, lichtarmaturen (jaren ‘80), architectuur-achtige schilderingen en objecten, grote composities van bontgekleurde blokken, huizen, kerken en kastelen op schaal (jaren ‘90) en wat niet al, te veel om op te noemen.

Na zijn eerste solo-tentoonstelling in Londen 1983 was Opie al in 1984-85 te zien in het Groninger Museum en in Keulen. Heel snel ontwikkelde hij zich tot een gewilde Engelse kunstenaar voor wiens werk hoge prijzen werden betaald. Heel snel ook genoot hij internationale bekendheid. 

Sinds de eeuwwisseling maakt Opie geschematiseerde dier- en mensfiguren, driedimensionaal (denk aan de houten knop-puzzels voor de allerkleinste peuters), in het platte vlak en ook digitaal en bewegend. De afbeeldingen benaderen de eenvoud van pictogrammen. Opie voelt haarscherp aan wat aanslaat bij het publiek en speelt daar handig op in. Het hoeft dus niet te verbazen dat zijn website een webshop heeft waar je Opie-sleutelhangers (£20), Opie-T-shirts (£35), Opie-boekenleggers (£45) en nog veel meer kunt kopen. (Minimum aankoopbedrag voor inwoners van de EU: £140) De aard van het werk leent zich daarvoor uitstekend. Je zou kunnen zeggen dat de kunstenaar zo zijn eigen werk democratiseert; een ‘werk voor aan de wand’ is immers voor een gewone sterveling onbetaalbaar geworden. Maar het roept ook  de vraag op, of Opie misschien uit winstbejag zijn eigen werk niet degradeert van kunst naar kunstnijverheid.

John Löwenhardt
22 november 2024