Strijd met demonen

Met enige moeite ontwaar ik in de kaleidoscopische kleurenwaaier het gezicht van een man met een koddig hoedje. Oren, ogen en neus zijn te herkennen; van de mond, een zwarte sinusvormige golf, is onduidelijk of de schilder deze een vrolijke dan wel norse blik heeft willen geven. Beide misschien? Vrij ongebruikelijk, als ware hij een hedendaagse Albrecht Dürer, heeft de schilder zijn werk in de linkerbovenhoek met zijn ineengewerkte initialen gesigneerd, IW. Dat staat voor de Twentse kunstschilder Wim Izaks die maar 38 jaar oud is geworden.  

Izaks is op de laatste dag van 1950 in Eibergen geboren als zoon van een tuinbouwer. Hij studeerde 1972-1978 aan de Twentse kunstacademie, de AKI in Enschede. Izaks schilderde volle, expressionistische doeken die overvloeien van emotie en temperament. Hij schilderde met dikke kwast forse streken in brutale kleuren. Wim Izaks was allesbehalve een fijnschilder.

Sommige werken uit de elf jaren na de academie heeft hij een titel meegegeven, andere niet. Soms is het thema of zijn er voorstellingselementen te ontwaren, op andere doeken is dat niet het geval. “Vraag me niet wat ik schilder”, zei Izaks, “De wind jaagt immers de golven tegen de stroom in. De kapper strijkt tegen de haren in om te knippen.” In een overvol atelier boordevol harde muziek schilderde Izaks gedurende zijn laatste jaren tegen de verdrukking in, als een bezetene. Een bezoeker merkte op dat het was alsof je de wereld van iemands hersenen betrad.

Zoals Philip Peters, kunsthistoricus en vriend van Izaks, heeft geschreven, Wim Izaks voerde een heldhaftige strijd met demonen. Hij hield zich de ‘dagelijkse demonen’ van het lijf door te schilderen, soms enkele doeken op één dag. Op 3 december 1989 verloor hij deze ongelijke, onmogelijke strijd. Hij liet honderden doeken na. Het zijn bijna allemaal prachtige, overrompelende schilderijen. Vind ik.

John Löwenhardt
19 juli 2024