Stoef

Wat moet het schilderij van de honderdste week tonen? Ik heb er lang over nagedacht en het resultaat kwam verbluffend snel: het gezicht van onze huisvriend en buurtgenoot, de gedreven schilder Hans Hoog Stoevenbelt. ‘De Stoef’ schilderde vrolijke mensen en zonnige taferelen. Dit is zijn zelfportret. Hans had zijn vrouw Bojana lang geleden meegenomen uit een Servisch dorpje. Zij dreef een galerie in hedendaagse kunst aan de Zutphense Nieuwstad waar zij nog steeds woonden toen wij daar neerstreken.

Hans, geboren in 1952, raakte op jonge leeftijd geïnspireerd door Cobra, Popart en het werk van James Ensor. En door de Provo’s in Amsterdam. Tijdens zijn middelbare schooltijd verspreidde hij op zijn Zutphense middelbare school enkele exemplaren van een Provo-pamflet. Zij werden gezien (citaat uit Provo #3, 22 september 1965) als “kwajongens die te veel vrije tijd, te veel bromfietsen en te veel geld hebben” en als “langharige en merkwaardig geklede jongelui, waarvan de sexe op het eerste gezicht niet is vast te stellen.” Hans was onmiskenbaar een uit de kluiten gewassen jongeman, maar inderdaad, hij had lang haar. Hij werd van school gestuurd en besloot kunstenaar te worden. Toen wij hem een halve eeuw later leerden kennen, had hij een grote bos witte krullen en een zwart poedeltje die hij Mickey noemde. Hij schilderde als bezeten.

En de Stoef had méér dan één talent. Hij was in de Torenstad (Zutphen) en omgeving vooral bekend als basgitarist in talloze ‘rock & lol’-bandjes, waarvan Jo Junk & Hotdogs misschien wel het meest naam heeft gemaakt. Een vetpot was het natuurlijk niet, Hans was niet te beroerd om bij te verdienen als hondentrimmer. Hij had er plezier in. Zijn poedel Mickey en onze Moos, allebei zwart, raakten bevriend.

Hans had een mooi leven. Maar in 2024 sloeg het noodlot toe. In januari kwam ik even langs voor een boodschap. Alleen Bojana was thuis. We dronken een kopje koffie in de woonkamer boven de voormalige galerie. Op tafel een grote bos bloemen. “Van Hans”, zei Bojana, “we zijn vandaag vijftig jaar getrouwd.” Haar nonchalante toon verbaasde me. Twee maanden later presenteerde Hans onder grote belangstelling zijn boek Een bassist vertelt, verhalen geïllustreerd met zijn eigen schilderijen. Hij overleed een half jaar later in Servië aan een hartinfarct. Hij was daar om de as van Bojana te verstrooien nabij haar geboortedorp. Bojana was in april overleden in het hospice van Zutphen, getroffen door een agressieve kanker. Moge hun nagedachtenis ons allen tot zegen zijn.

John Löwenhardt
26 juni 2026