Knol

Op onze reis door de schilderkunst zijn we drie weken geleden een mijlpaal gepasseerd. Samen zijn we nu een jaar op pad. Een einddoel is er niet want er worden meer goede kunstwerken gemaakt dan ik ooit kan laten zien. Daarom neem ik de vrijheid onze koers een paar graden bij te stellen.

Tot nu toe toonde ik schilderingen van steeds een andere kunstenaar. Aflevering één was van de hand van Adriaans, aflevering 49 van Zarva – A tot Z met alles er tussenin. Ik neem nu de vrijheid af en toe een werk te tonen en bespreken van een al eerder getoonde schilder. Heel eenvoudig, omdat ik het zo goed vind. En dus begin ik weer met schilder-keuterboer Leon Adriaans.

Adriaans was dol op dieren, en later in zijn leven op en top een paardenman. Hij groeide op in Helmond waar hij ‘s ochtends wakker werd van het ge-klipper-die-klap van paardenhoeven op de straatkeien. Geen wonder dat hij ze op jonge leeftijd tekende en zijn vader de kop gek zeurde om een paard voor hem te kopen. Op een dag reed Leon huilend van geluk op de rug van een pony de huiskamer binnen, aldus biograaf Gerrit van den Hoven. 

Dit beeld zegt het allemaal. Een close-up van één levend wezen, een lompe knol. Adriaans heeft het geschilderd op beige-grijs canvas met heel weinig verf, wit, zwart, groen en oranje. Er spreekt uit dit schilderijtje – het is 30 bij 40 centimeter – niet alleen een intense liefde voor het paard en voor het schilderen, het getuigt ook van groot vakmanschap. Zó moet een schilderij zijn. Ik zou het aan mijn hart willen drukken.

John Löwenhardt
13 juni 2025