Herinnering

Dit werk uit 2013 heeft de titel Televisie. Het is geschilderd in olieverf op linnen. Ik kwam het tegen op de (ondertussen afgelopen) tentoonstelling van curator Hanne Hagenaars in Stedelijk Museum Schiedam, Missen als een ronde vorm. De kunst van het doorleven. Het toont, inderdaad, een televisietoestel in het midden van het beeld, een ouderwets aandoend toestel op een tv-meubel. Rechts daarvan lijkt op een bijzettafeltje een platenspeler onder doorzichtige kap te staan. Daaromheen v.l.n.r. een tafel met stoelen, op de tafel een vaas met iets erin, een schilderijtje aan de muur, een rond tafeltje met kannen en een beker, een fauteuil. Een oubollig stilleven waarin de schilder de meubelstukken in grove lijnen heeft aangeduid. Wat vooral opvalt, zijn de schilderstijl en de kleuren.

Het heeft er veel van weg dat Marenne Welten (Valburg 1959) de grote vlakken (wanden, vloer, plafond) heeft geschilderd door de verf vanuit de tube rechtstreeks op het linnen te drukken. Wat de meubels betreft, is haar penseelvoering voor de kijker goed te volgen, van aanzet tot het loskomen van het doek. De kleuren zijn eigenlijk alleen maar aangeduid; sprekend zijn ze allerminst, eerder bedekt.

Dit schilderij is deel van de serie Het is niet in orde die Welten in een van haar eerste solotentoonstellingen in 2014 mocht tonen in het De Pont Museum in Tilburg. Wat was niet in orde? En waarom? Welten schilderde de kamers in haar ouderlijk huis om het verdriet om de dood van haar vader te verwerken. Het ging met name om de periode rond zijn dood, toen ze zelf tien jaar was. Over die periode werd nooit gesproken. “Ze toont ons eerder geheugenkamers”, schreef De Pont Museum, “kamers uit het huis als metafoor voor de psyche.”

Het ging, en gaat de schilder ruim tien jaar later nog steeds om herinnering, beelden die ze opdiept uit haar geheugen, beelden van haar jeugd, van het gezin en het huis waarin ze opgroeide. In haar eigen woorden: ze grasduint in haar innerlijke archief. Een latere serie handelt over de kloof tussen het dagelijks leven en de meubels die haar zeiden dat niets na het overlijden van haar vader nog hetzelfde zou zijn.

John Löwenhardt
27 maart 2026