Gezichten

Het is niet de bedoeling van de kunstenaar om het eigen gezicht zo natuurgetrouw mogelijk af te beelden, ook al zijn haar gelaatstrekken in ieder werk sinds 1993 goed te herkennen. Ze ziet zichzelf niet als portrettist en al helemaal niet als maker van zelfportretten. Het eigen vertrouwde gezicht is slechts het raamwerk, waarbinnen zij naar eigen zeggen verschillende tekenkunstige invullingen effectief maakt. Tegenwoordig verwerkt ze graag, soms bewust, soms minder bewust, textiele patronen en ritmes in de ogen, de lippen of de oren. Het komt voor dat in de lippen de vorm van een kwal is te onderkennen, of in de neus een uil. De tekening nodigt de beschouwer uit tot een visuele ontdekkingsreis door het gezicht.

Bij het gezicht van een ander voelt ze zich minder vrij om ‘los te gaan’, ze is bang dat het moet lijken. Een enkele keer aanvaardt ze, met lichte aarzeling, een opdracht. Het is voorgekomen dat de opdrachtgever het resultaat resoluut afwees. 

Rosemin Hendriks (Velp 1968) tekent haar gezicht nu al meer dan dertig jaar. Hier ziet u de meest recente versie, voltooid in 2025. Het is te zien dat ze ouder is geworden. De vroege tekeningen noemt ze ‘lege gezichten’, lijntekeningen met hier en daar een voorzichtig veegje schaduw. Tegenwoordig vult ze ruimtes tussen lijnen op met stevige schaduwpartijen en gebruikt ze kleur. Ze werkt met zwarte houtskool, gekleurde houtskool en pastelkrijt. Rosemin tekent nu ook dieren: zwanen, eenden, herten, huisdieren. Tijdens  de pandemie heeft ze zelfs een dood voorwerp getekend, een kan. Het is haar enige stilleven maar heeft trekken van een levend gezicht.

John Löwenhardt
18 april 2025