Doorkijkjes

Dit is werk van een schilder van geabstraheerde stedelijke landschappen: binnenplaatsen, stille zijstraten, rommelige parkeerplaatsen, bosjes en parken, geveltuintjes, moestuinen; kortom ‘urban spaces’, vaak doorkijkjes tussen twijgen, takken, bloemen en vooral veel bladeren. Wanneer je dat weet, dan zie je het. Buiten voelt Nina Kluth (Schwäbisch Hall, 1974) zich thuis. In haar eigen woorden, “landschapschilders hebben meer plezier dan schilders van stillevens”.

Ik zie parallellen in haar benadering van de zichtbare werkelijkheid, de natuur, en die van Maaike Schoorel die ik drie weken geleden presenteerde. Maar het eindresultaat is heel anders. De schilderijen van Schoorel zijn vederlicht, ze zweven bijna; die van Kluth hebben een stevige, bonte body. 

De titel doet er bij haar toe en omschrijft duidelijk wat je ziet: Beeld met blauwe bladeren, Rode bladeren bij de rivier, Bladeren en schaduw, Blauwe berg of Februariwandeling. Soms verwijst ze naar de plek waar ze tijdens een wandeling fotografeerde: Paralio Astros (Haven in Griekenland), Wallstraße 3, Schönfließer Heide (Duitsland), Juville (Frankrijk). Of… Von meinem Balkon aus, Vanaf mijn balkon. Maar de schilderijen ontstaan in haar atelier, waarbij ze “tijdens het schilderen in een wandelstemming komt.” Dit werk heet Twee bomen. Wilt u meer zien, ga dan naar ninakluth.de/works

Kluth is buiten Duitsland minder bekend. Ze heeft solo-exposities sinds 2002, maar voornamelijk in eigen land. In 2007 toonde Galerie Tanya Rumpff, Haarlem, haar werk. Het oeuvre vertoont een hoge mate van consistentie. Ik bedoel daarmee dat ze nog steeds dezelfde schilderstijl heeft als twintig jaar geleden. Ontwikkeling is er, vind ik, eigenlijk niet in te onderkennen, en al helemaal geen breuken zoals sommige schilders vertonen. Bekijk een werk van Kluth, en het is niet te zeggen of ze het in 2004, 2014 of 2024 heeft geschilderd. Ze gebruikt bovendien, toen en nu, bijna altijd acryl- én olieverf in één en hetzelfde schilderij. 

John Löwenhardt
28 maart 2025