Avondlied

Geen hedendaagse schilder evenaart het talent van Anton Henning (Berlijn 1964) om door bijzondere kleurcombinaties een sfeer op te roepen die perfect past bij het afgebeelde. Vaak lijken die kleurcombinaties vergezocht, maar ze zijn het niet. Dit talent is, in mijn mening, zijn forte, zijn trademark. Neem zijn kleine schilderij ‘Abendlied’, avondlied. Een merel hoog in een boom vol bloesem, het is voorjaar. Hij steekt zwart af tegen de avondlucht waarvan de kleur verloopt van groen-blauw naar roze-oranje. Aan de onderrand zie je nog net de top van een gevel. Ook al is zijn snavel niet geel en opengespert, je hóórt  de merel zingen, je voelt de avondlucht en ruikt de bloesem.

Het schilderij mist de kenmerken van een ‘typische’ Henning… als die al bestaat. Henning is veelzijdig en virtuoos in zijn onderwerpkeuze en in alles is duidelijk dat de man heel veel plezier heeft in schilderen. Op veel manieren becommentarieert hij werk van andere, oudere kunstenaars, hij schildert psychedelisch aandoende abstracte en zachtgekleurde linten, kronkelende kleurbanen, ellipsvormige, propellor-achtige figuren (de zogenaamde Hennlings); pin-ups; interieurs met aan de wand zijn eigen schilderijen, en absurdistische landschappen. Schilderijen van Henning vervelen nooit.

John Löwenhardt
9 augustus 2024